Ida Habbestad hev intervjua Reidar Storaas, forfattaren av den nye Tveitt-biografien Mellom triumf og tragedie (som eg hev skrivi um tidlegare) på Ballade. Der stiller ho blant anna spørsmål om korleis ein skal lesa boka, spesielt i forhold te antisemittiske ytringar og nasjonalsosialistiske tedriv frå Tveitt i ungdomsåra (som utgjer ein stor del av boka).

Eg synst ikkje dette er den mest interessante sida å diskutere med Tveitt, men det er riktig som Storaas seier at so lengje dette blir teke upp um att og um att, skapar det eit skeivt totalbilete av Tveitt som ein sentral norsk komponist. Noko av den same underlege trongen te å berre framheve éit kapittel av eit svært mangefasettert liv gjennomsyrar òg diskursen omkring Christian Sinding; om kor vidt han i sine siste år friviljug melde seg inn i Nasjonal Samling eller ei.

Skal ein skilja mellom person og kunst? Er kunsten noko allmennbate som transcenderer politikken? Eller er det slektskap mellom dei to, og at det hev noko å seie um kunstnaren meinte spesifikke ting? Dette er mykje debatterte spørsmål. Reint konkret kan sjølvsagt ikkje musikk seie noko som helst, og ein tone hev ikkje meir eller mindre verdi um han syngjast av ei klassisk utdanna operasangerinne eller ein sjølvlærd vokalist i eit rockeband. Ein tone, eller dei grunnleggjande elementa i musikken (harmoni, klang, skalaer, osb.), eig heller ikkje politiske fargar då desse er byggjesteinane, akkurat som betongen brukt i bygginga av den israelske apartheidmuren ikkje er skuldig i overgrepa mot palestinarane. Dei er verktya vi brukar for å skapa noko materielt (i utvida forstand).

Det som skapast samstundes med musikken er assosiasjonar, og det er desse som lader musikken med meining. Eg trur det finst svært mange gradar og svært mange variasjonar av meining. Alt ifrå dei funksjonsharmoniske prinsippa i barokken og framføringspraksis, te meir direkte agitasjon for eit spesielt politisk eller moralsk standpunkt. Og i tillegg hev vi også den programmatiske musikken, som kan ha båe tekst, bilete, musikkvideoar og andre effektar som forsterkar meininga bak musikken. Det er mogleg ein bør skilje mellom assosiasjonar som er ibuande i musikken, som altså er eit resultat av nedarva musikkestetiske tradisjonar og haldningar, og assosiasjonar som komponistane prøver å la musikken vere ein eksponent for.

Eg uppfattar Tveitts mogne musikalske prosjekt for å vere eit folkloristisk prosjekt, ikkje nasjonalistisk. Det var eit utprega romantisk prosjekt der han skulle «oppdage det norske, musikalske folkelynnet». På byrjinga av 1900-talet vart det ei glødande interesse i norsk musikkliv for å finna tebake te det som var ekte og autentisk norsk. Denne «norskdomen» fekk forskjellege utfall. Medan nokre komponistar følgde ei vidareført nasjonalistisk linje frå 1800-talet (Grieg, Svendsen, Halvorsen, osb.), vart det for andre eit brot med tidlegare tysk-/austårleg-inspirert romantikk, og eit forsøk på nære seg norsk folkekultur med nye verkty og eit moderne tonespråk.

I høve til Tveitts musikk meiner eg det ikkje har så mykje å seie kva hans personlege meining eller bodskap var. Om han brukte inspirasjon frå gamle tider og dikta vidare på dei, eller om han lagde nytt stoff for å bringe oss tebake til den gamle tida hev det lite å seie for kvaliteten i det reint musikalske. Det gamle norrøne sogematerialet er ei rik inspirasjonskjelde, og kan i utvida forstand reknast for òg å ha universelle kvalitetar, likt mykje anna folkekultur elles i verda.

Éit interessante døme i samband med dette er komponisten Egil Hovland. Han stilte mellom anna te val på Abortmotstandernes liste ved sist kommuneval i Fredrikstad. Dei fleste i Noreg meiner at retten te abort burde vere ein sjølvskriven rett for kvinner, og at dei åleine skal ha kontrollen over sin eigen kropp. Soleis er dei fleste òg einige um at abortmotstandarane representerer eit forkasteleg kvinnesyn som ikkje høyrer heime nokon plass. Eit spørsmål eg synst er interessant i forhold te Hovland (og Tveitt) er um det vil vere riktig å markere avstand frå hans politiske standpunkt ved å boikotte framføringar av musikken hans. Det ville sjølvsagt vore absurd å seie at Hovlands musikk skapar assosiasjonar, eller agiterer, for abortmotstand, men ville ein slik reaksjon ha noko føre seg?

Båe Tveitt og Hovland (og Wagner, for den saks skuld) hev blitt sterkt kritisert for reaksjonære haldningar i si samtid. Eg trur at ein boikott av Hovlands musikk i dag ville hatt ein konstruktiv konsekvens ved å setje fokus på mellom anna kvinnerettar og retten til fri abort. Eg synst i utgangspunktet at kunstnarar ikkje er verna for kritikk, men spørsmålet står um også musikken kan brukast som ein kanal for kritikk. Musikk og tillagt meining (politikk) er to ulike ting. Likevel kan den eine ha påverknad på hin andre. Eg synst det er eit spanande mytisk og gløymd landskap båe komponistane tek oss med inn i, men eg ser på det som underordna den praksisen dei utøver, som representerer eit menneskesyn eg ikkje kan seie meg einig i.

Frå Jim Samsons Music in transition (1977, 1993):

This analysis has made no attempt to investigate in any detail the structural role of tonality by relating tonal centres to formal outlines and thematic process.

Mem HOWTO:

1. Grab the nearest book.
2. Open it to page 56.
3. Find the fifth sentence.
4. Post the text of the sentence in your journal along with these instructions.
5. Don’t dig for your favorite book, the cool book, or the intellectual one: pick the CLOSEST.

MTV har tidlegare vore i månge kontroversielle saker. Mellom anna at dei ikkje ville vise musikkvideoaene til Michael Jackson (som på den tida var svart) på 80-talet, for deira unplugged-program, og liknande. No viser det seg at dei har sensurert ut namnane på ei rekkje fildelingsprogram frå Wierd Al Yankovics Don’t Download This Song musikkvideo. Dei fleste av fildelingstenestane han nemner eksisterer ikkje lengre, men ein kan lure på kvifor MTV ser på dette så alvorleg. Føler dei, som resten av musikkbransjen, truga av fildeling?

Reidar Storaas har skrevet en ny biografi om den norske komponisten Geirr Tveitt som gir et etterlengtet maleri av komponistens personlighet, og tankene som sto sentralt i hans folkloristiske prosjekt.

Biografien1 som er utgitt av Samlaget er en sterkt revidert og omarbeidet utgave av biografien til samme forfatter fra 19902. Den er kommet ut i forbindelse med 100-årsjubiléet for Olav H. Hauge og Geirr Tveitt i år, og er et viktig bidrag til musikklitteraturen om én av Norges fremste toneskalder.

Geirr Tveitt (1908–1981) vokste opp på Strømsgodset utenfor Drammen, men dyrket i hele sitt liv kulturen og folkelivet i Hordaland, hvor han hadde sine aner. Gjennom en rekke sommeropphold på ættegården Tveit i Kvam herad ble han betatt av folkeeventyr og gamle folkeviser fortalt av de gamle i bygda. Storaas skildrer store deler av Tveitts liv med innlevelse og med en overraskende detaljdybde.

Hovedpersonen er en sterkt konfliktfyllt og mangesidig person. På den ene siden konservativt utdannet i den romantisk-tyngede konservatoriebyen Leipzig, på den andre siden lidenskapelig opptatt av franske kulturstrømninger og åndsliv. Han forfattet sin egen tonalitetsteori3, var en av de best skolerte norske komponistene i sin samtid, dro på turné til Sahara-ørkenen, ble fengslet for mordet på den franske presidenten, samlet norske folketoner, og var brennende opptatt av spørsmålet om den norske tonefølelsen.

Jeg har skrevet en anmeldelse av boken.

I operaen.

Eg hev så mykje å gjere om dagen at eg ikkje har fått vigd så mykje tid til denne bloggen som eg eigentleg hev hatt lyst til. Målet mitt er å bruka han meir aktivt til å skriva om ting som opptek meg, nemleg musikkvitskap, fridom på verdsveven og personvern.

Den siste tida her eg mellom anna:

• Skrivi utruleg mykje talko-kode. Eg trur me byrjar å sjå gode resultat. talko er publisering og dugnad for vev gjort riktig.
• I forlenginga av det gleder eg meg til å ta fatt på Bikuben, som er det neste prosjektet til E-tenesta. Der skal det vere mogleg å teke del i digital dugnad på verdsveven.
• Eg har lest ein god del litteratur. Mellom anna tilrår eg:
  • Empirical Musicology, redigert av Eric Clarke og Nicholas Cook. Eg blir glad av å lese Tia DeNora.
  • Ringdrotten, omsett av Eilev Groven Myhren.
  • Getting Real, av 37Signals, som handlar om motivering, tidsbruk og føretaksstyring. Eg har blitt mykje meir produktiv. Bli ekte du òg!
  • Mellom triumf og tragedie, biografi om Geirr Tveitt av Reidar Storaas. Sjølv om boka er svært farga av biografen så er han verd å lese. Eg hev så vidt starta på ho.
• Skrivi eit nytt vevlogg-system. Berre for å øve meg.
• Skrivi (og holdt) ei innleiing om datalagringsdirektivet.
• Laga ein ny bunad til Raudts nye vevsider som kjem i november. Det har teke utruleg mykje tid, og eg er ennå ikkje ferdig.
• Planlagt oppgraderinga av Raudts sider: Det er mykje folk involvert. Men eg elskar dugnad.
• Sett ein del oppsetjingar på den nye operaen. Daniel Barenboim og East-Western Divan Orchestra fremførde mellom anna fyrste akt av Die Walküre, som var heilt, heilt himmelsk.
• Skrivi ein strykekvartett-oppgåve på skulen. Eg trudde ikkje det skulle ta 13 timar å instrumentera ho.
• Vori på litteraturfestival for fyrste gong. Eg likar å gjere nye ting. Der møtte eg Binka, ElisabethIC og Kristin Storrusten.

Hei so lengje!

Oppdatert: Onsdag 24. september 13:28 CET

Den siste tida hev eg hadd så mykje å gjere at eg ikkje hev hatt tid til å ynskje GNU-prosjektet gratulerer med dagen. I desse dagar er det altså 25. år sidan Richard Stallman starta prosjektet med å lage eit heilt fritt operativsystem – GNU.

Frå GNU-prosjektet hev vi fått nokre av dei mest fascinerande programma som hev blitt skrivi, mellom anna GNU Compiler Collection, GNU C Library, GNU Debugger, GNU Emacs, Bash og det kjende skrivebordsmiljøet GNOME.

GNU-prosjektet markerte på mange måtar starten av fri programvare-rørsla. Fri programvare handlar om å gjere informasjon tilgjengeleg for alle, utan omsyn til kvar du er i verda eller kor mykje pengar du hev. Fri programvare handlar òg om fridomen til å gjera kva du vil med datamaskinen din. Det er fire definisjonar på fridom:

• Fridomen til å kjøyra programmet, utan omsyn til føremål.
• Fridomen til å studera korleis programmet fungerer, og å tilpassa programmet til å dekkja din trong.
• Fridomen til å distribuere programmet så du kan hjelpe vennane dine.
• Fridomen til å forbetre programmet, og til å gjera forbetringane dine tilgjengelege slik at alle kan nyte godt av dei.

Fri programvare er mykje meir enn GNU-prosjektet. Fri programvare-rørsla, samans med borgarrettsorganisasjonar og personvernsorganisasjonar som EFF og Free Software Foundation, hev spela enormt viktige roller når informasjon hev blitt teke vekk frå offntlegheita og putta i lukka datasystem bak proprietære protokollar. Dette hev gjort GNU til meir enn berre eit operativsystem.

GNU/Linux-distribusjonar kjøyrer idag på mange hundre milionar av verdas datamaskinar. Folk bruker det fordi fridom er viktig, og fordi det fungerer og gjer jobben betre for dei. At det finst mange hundre distribusjoner, som Debian og gNewSense ([GNeUsense]) for å nemne to, gjer òg at det er lettare å finne noko som passar deg.

Det er viktig å vere opptatt av fridomen sin, og vi hev alle ein oppgåve for å sørgje for at den ikkje blir innsnevra. Fridomen din er under åttak heile tida. Programvare-patentar, FRA-loven, DMCA, DRM, datalagringsdirektivet og MPAA/RIAA for å nemne nokre høve. Gje ikkje burt fridomen din til politikarar eller andre, og ver oppmerksam og årvaken.

Eg oppfordre deg til å gjera eit tilskot til Free Software Foundation, som støttar utveklinga av GNU. Over 70 % av inntektane deira i fjor kom frå privatpersonar som du og eg, og kvar krone gjeld.

Til slutt vil eg seia med Stephen Fry: Gratulerer med dagen, GNU!

Kulturminister Trond Giske vil kutte nettlinja til dei som lastar ned musikk ulovleg frå verdsveven. Raud Ungdom og Unge Venstre vil legalisere fildeling, mens Komponistforeininga seier det ville vere som «å invitera spritsmuglarar til førelese om alkoholpolitikk på Arbeiderpartiets landsmøte». I Storbritannia vil ein ny lov om ulovleg fildeling tre i kraft frå april neste år, som vil påleggje vevtilbydarane å gjere noko med problemet (dei er veldig lite konkrete).

Israel, som har okkupert store delar av Palestina sidan 1967 planlegg nye busettingar på palestinsk jord. Båe Gordon Brown og Barack Obama har vori i Israel nyleg, men korkje påpeikte denne store uretten for isralittane.

I 1967 blei sjølvbestemd abort innførd i Storbritannia. Men ikkje i Nord-Irland. Dette er å gjere grov skilnad på folk. Det har teken 40 år før desse kvinnane hev moglegheita til å få dei same rettane som sine britiske systre. Eg håpar berre ikkje den katolske kyrkja øydeleggjar no igjen.

Datatilsynet i Danmark gir nå tillatelse til at utesteder får registrere fingeravtrykk. Det første diskoteket med tillatelse er «Crazy Daisy» i byen Viborg, hvor det bor 34 000 mennesker, og mindre enn 100 000 i omegn.

I en såpass liten by er det uforståelig hvordan dørvaktene ikke klarer å arbeide tettere sammen med politiet. Det er høyst suspekt at det er gitt tillatelse til et privat register med fingeravtrykk og sensitive opplysninger i en bransje som tradisjonelt har bedrevet mye suspekt virksomhet.

(Takk til Roy Sigurd Karlsbakk.)

Prest i New Hampshire, USA, vert råda til å trekkje seg frå kyrkja av erkebiskop Dr Daniel Deng fordi han er homo. Månge biskopar i Sudan har òg skrivi under på eit fråsegn om at homo-prestar og homo-ekteskap skadar kyrkja.

Eg har alltid førestelt meg at kunst laga idag er ein måte å vere med i ordskiftet i samfunnet på. Men mi førestilling har aldri vore, at den ulikt alt anna i samfunnet, er unnteki frå kritikk. I dag høyrte eg på Musikkmanesjen på NRK Alltid Klassisk kor komponisten Egil Hovland blei intervjua av journalisten Arild Hansson.

Egil Hovland har tidlegare stilt på Abort-motstandernes Liste i Østfold, ei galen abortmotstandard-sekt leia av fanatikarane Børre Knudsen og Ludvig Nessa, og forklarte i programmet at han hadde tilegna eit verk for solo bratsj og orkester til «alle ufødte barn». «- Jaha,» sa Hanssos litt tvilande, men fortsatte snøgt vidare. «- Dette ble mitt bidrag i abortkampen,» svarte Hovland.

Eg synst det er feigt å ikkje spørje kvifor. Det er sjølvsagt feil å meine at abort er ei synd. Men er Hovlands meiningar unnteki frå kritikk fordi han er kunstnar – eller komponist?

Om dette var Hovlands tilskot til abortkampen synst eg det er verdt å kritisere. Det er rett å spørje kva som er hans logiske argument for å gå mot abort, og det er rett å vere usamd med han. Han tek feil, og det er feigt av Hansson å ikkje sette søkjelys på kvifor.

7. juli i år vart den 27 år gamle palestinske demonstranten Ashraf Abu Rahma mishandla og drepen av isrealske soldatar. Rahma fekk bind for auga, og blei lagt i handjern før han blei slått og skutt på kloss hold. Ugjerninga blei gjort av ei 14 år gamal jente i Rahmas familie.

Burmesiske munkar vil no gå til væpna kamp mot diktaturregimet i landet viss dei får våpen og opplæring. Enn så lengje det er ein kamp primært ført av det burmesiske folket, ser eg ikkje noko galt i å støtte deira krav om demokrati.

Situasjonen er no så ille at nærast alt vil vere til det betre.

For to år sia var det mykje oppstuss omkring moderniseringa av musikken i den katolske kyrkja, og nokre sensasjonsaviser fekk det til å bli at kyrkja ville bannlyse gitarspel frå gudstenestene. Røynda var til alt hell ei anna. Den katolske kyrkja (men andre kyrkjer òg) har likevel eit reaksjonært syn på musikk. I mellomalderen var det kyrkja i Roma som vedtok korleis musikken skulle vere, og Palestrina er kjent som ein av dei viktige reformatorane i musikkhistoria. I dag er det heilt andre faktorar som avgjer musikkutveklinga.

Benedikt XVI vil bruke- og byggje vidare på den gregoriansk song og renessansepolyfoni, og får det til å høyres ut som den katolske kyrkja aldri heilt fekk med seg den protestantiske omveltinga av europeisk kultur- og åndsliv som gjekk føre seg på 1500-talet.

Michael Linton kommenterte på utspelet som skapte gitar-overskriftane i 2006, og skreiv blant anna at «[...] the singing was bad enough to embarrass an atheist» om koret i Det Sixtinske Kapell. Det får meg naturlegvis til å lura på om det er nokon samanheng mellom kvaliteten og repertoaret.

Noe som til stadighet overrasker meg er en generell tendens til å distansere seg fra å være politisk interessert. Ofte overlater man de større spørsmålene til de som kan dem, eller i det minste de som i størst mulig grad representerer ens eget syn best, nemlig politikere. Dette er kjennetegnet ved et representativt demokrati. Spørsmålet jeg ønsker å stille er i hvilken grad de faktisk representerer den jevne arbeider?

Det vil si, det kan godt hende man er interessert i politikk, det tror jeg de fleste er, men at man vegrer seg for å diskutere og gå inn på emner hvor partier har sterke synspunkter. Når man bringer inn et parti i en diskusjon blir man med én gang knyttet opp mot en rekke fordommer. De av oss som har sittet i debatt under en skolevalgkamp vet forhåpentligvis hva jeg snakker om: Debatten er ikke-eksisterende, og det hele kan ligne en blanding av en farse og kvalmende oppgulp fra en rekke unge, pent kledde menn (de er stort sett menn). Dersom jeg kan driste meg til å kalle disse debatter, diskuterer man ikke sak, men parti – eller i de mer ekstreme tilfellene – person.

Søndag 20. juni hadde lokalavisen Fredriksstad Blad et oppslag om kommunepolitikere med topplønn som var ganske interessant. «Men politikk er ikke bare gøy,» skriver Anne-Lene Frølandshagen og siterer Frp-veteranen Stig T. Nordberg: «- Det er plikter og mange kjedelig[e] møter, og mange A4-ark, men man lærer seg til å sortere etter hvert.» Ifølge Fredriksstad Blad har Frp-eren en samlet årsinntekt fra politiske arbeid på 689 949 kroner i året, fordelt på medlemskap i bystyret, leder i administrasjonsutvalget, forliksrådet, forhandlingsutvalget, fylkets kontrollutvalg og som medlem i fylkestinget.

I fleng kan jeg nevne noen andre politikere med topplønn: Eva Kristin Andersen (Frp): 756 000; Jon-Ivar Nygård (Ap): 561 936; Bjørnar Laabak (Frp): 561 936; Per Lebesby (KrF): 469 160; Anita Vik (Frp): 438 384; Ingrid Willoch (H): 366 224; Peter Kuran (H): 327 160; Arvid Vestvik (Frp): 278 872.

I Fredrikstad er en gjennomsnittlig bruttoinntekt 269 500 kr (334 200 for menn, og 209 600 for kvinner). Det vil med andre ord si at bruttolønnen til den jevne arbeidstaker i Fredrikstad er lavere enn hva en rekke kommune- og fylkestingspolitikere har utelukkende i godtgjørelse på ett år. I tillegg til godtgjørelsen kommer vanlig lønnsarbeid for de fleste av dem. Dersom man legger de økonomiske forskjellene til grunn, og forutsetter at dette ikke utelukkende er et fenomen i Fredrikstad, er det klart at politikerne utgjør en overklasse i Norge.

Mot slutten av intervjuet svarer Frp-eren og bystyrerepresentant i Fredrikstad Stig T. Nordberg på spørsmålet om hvordan det føles å være Frp-politiker som er for å kutte ned på offentlige utgifter, men samtidig lever av skattebetalernes midler: «- Det føles slik at jeg har en kontrakt med det offentlige om å utføre et stykke arbeid som skal komme skattebetalerne til gode.»

Man skal ikke se bort ifra at dette kan være noe av grunnen til at mange ønsker å distansere seg fra rollen som politiker. Det jeg etterlyser er et lokalpolitisk system som ikke legger opp til at man skal kunne drive politikk på heltid eller kunne ha godtgjørelser som er over gjennomsnittlig industriarbeiderlønn. Jeg mener at å delta i det vanlige samfunnslivet er en forutsetning for å drive med politikk eller sitte i et representativt utvalg.

For ei stund sia fylte mi gode vennine Ida Sofie år. Eit par dagar etterpå skreiv ho eit dikt om hennar møte med ein gjeng gamle damer frå Oslos beste vestkant på café.

Dette diktet, skrivi i beste André Bjerke-stil, synst eg var veldig bra. Som Bjørneboe, likar eg tekstar med meining. Viss dei er morosame òg er det endå betre. Det endte med at eg skreiv ein ganske banal melodi og eit litt klisjé-aktig akkompagnement til diktet hennar.

Resultatet blei Vestkant-mafiaen, ein historie om Oslo vestkants fruehær.

Det vert for tida diskutert i NATO om ein skal etablere eit USA-eigd rakettskjold i Europa. I førebuinga til dette deltek utanriksminister Jonas Gahr Støre på eit uformelt utanriksmøte i NATO, berre veker før NATO-toppmøtet i Bucuresti i april.

Støre seier i eit intervju med Klassekampens Anders Horn at han kjem til å argumentere mot skjoldet når han møter sine kolleger. Ifølgje Klassekampen «gjev han [samstundes] klår melding om at eit norsk veto eller ein norsk fotnote ikkje er blant verktya han kan eller vil bruke i rakettskjoldsaka».

Støre snakkar vidare i intervjuet om NATO-alliansens einheit, sidan nokre land vil falle utafor rakettskjoldets område, og seier blant anna at «- Eg har ei strategi å posisjonere Noreg slik at vi står imdt i den debatten, at vi blir høyrt, og at vi er i stand til å påverke utfallet på denne og andre saker«. Han fortsett i same stil: «- Det er kvaliteten på argumenta og evna til å få andre til å vise forståing for dei som sikrar Noregs gjennomslag».

Eg må difor spørje sjølv to spørsmål. Framstår ein som meir reflektert berre ein gjer inntrykk av å vere rådvill og tvilrådig i ein slik debatt? Og kva har kvaliteten på argumenta å seie om eit rakettskjold blir vedtatt?

Desse er sjølvsagt retoriske spørsmål. For eg reagerer på dette her. For det fyrste ynskjer han å framstå, i debatt med dei andre NATO-landa, som ein med stor innsikt og samarbeidsvilje. Sjølvsagt er det ikkje noko galen med desse tinga.

Men no er saka slik at ifølgje Soria Moria-erklæringa, som han og hans regjering skal føyre politikk etter uthevar at Noreg skal motarbeidde eit slikt rakettskjold. Ikkje berre medverkar det til å byggje opp høgare murar mellom Europa, Afrika, Midt-Austen og østblokk-landa, men einkvar person med noko sjølvinnsikt burde forstå at opprusting ikkje er den rette vegen å gå.

Kvaliteten må argumenta må gjerne vere gode, dét har eg ingenting mot. Men det har ingenting å seie om eit rakettskjold faktisk blir vedtatt. Nettopp difor må vi vere klåre til å ta ut veto.

Reuters/The Independent melder idag at tusenvis av tyrkiske militære har kryssa grensa til Nord-Irak, med kurs for dei kurdiske områda. Deira hovudfiende er PKK, det kurdiske arbeiderpartiet, som er rekna som ei terroristgruppe båe av USA og EU.

Faktum er fortsatt, at sjølv om Tyrkia er godtekne som søkjerar til EU fortsett dei å bryte grunnleggjande menneskerettar ved systematisk undertrykking av den kurdiske minoriteten i dei tyrkisk-kurdiske områda.

Det er viktig å heve røsta for at desse skal bli høyrt. Tyrkias offisielle linje, som avgjord blir oppfatta som god fisk i dei fleste vestlege land, er for det beste ei sterkt modifisert sanning.

Ars Technica melder no at de norske selskapet Trolltech migrerer til GPLv3 for deira programvarepakke Qt, som mellom anna den populære vindaugehåndteraren KDE bruker.