I 1967 blei sjølvbestemd abort innførd i Storbritannia. Men ikkje i Nord-Irland. Dette er å gjere grov skilnad på folk. Det har teken 40 år før desse kvinnane hev moglegheita til å få dei same rettane som sine britiske systre. Eg håpar berre ikkje den katolske kyrkja øydeleggjar no igjen.

Prest i New Hampshire, USA, vert råda til å trekkje seg frå kyrkja av erkebiskop Dr Daniel Deng fordi han er homo. Månge biskopar i Sudan har òg skrivi under på eit fråsegn om at homo-prestar og homo-ekteskap skadar kyrkja.

For to år sia var det mykje oppstuss omkring moderniseringa av musikken i den katolske kyrkja, og nokre sensasjonsaviser fekk det til å bli at kyrkja ville bannlyse gitarspel frå gudstenestene. Røynda var til alt hell ei anna. Den katolske kyrkja (men andre kyrkjer òg) har likevel eit reaksjonært syn på musikk. I mellomalderen var det kyrkja i Roma som vedtok korleis musikken skulle vere, og Palestrina er kjent som ein av dei viktige reformatorane i musikkhistoria. I dag er det heilt andre faktorar som avgjer musikkutveklinga.

Benedikt XVI vil bruke- og byggje vidare på den gregoriansk song og renessansepolyfoni, og får det til å høyres ut som den katolske kyrkja aldri heilt fekk med seg den protestantiske omveltinga av europeisk kultur- og åndsliv som gjekk føre seg på 1500-talet.

Michael Linton kommenterte på utspelet som skapte gitar-overskriftane i 2006, og skreiv blant anna at «[...] the singing was bad enough to embarrass an atheist» om koret i Det Sixtinske Kapell. Det får meg naturlegvis til å lura på om det er nokon samanheng mellom kvaliteten og repertoaret.